89

89

وارد زمستان که میشوم یاد آن تصویر دوستداشتنیِ قدیمیام میافتم، تصویر جشنواره... سالهاست که منتظرم سالی برسد که با فراغ بال بروم و همه فیلمهای جشنواره را ببینم، البته خب همه لذت فیلم دیدن به این است که بتوانی حسها و تجربهات را با یک نفر دیگر شریک شوی و آن چند روز را دو نفری توی هوایِ فیلمها و سالنها و غذاهای هولهولکی و قهوههای داغداغ سپری کنی و حرص بخوری که ده دقیقه دیر شروع شدن این فیلم یعنی از دست رفتن ده دقیقه اول فیلم بعدی توی سالن فلان. عاشق سینما نیستم، بیشتر خواهان ارضای این حس الف تا ی بودن توی یک جشنوارهام. با داشتن فراغ بال مشکلی ندارم، حداقل توی همه ده یازده سال گذشته تاکنون هیچوقت نبوده که به خاطر نداشتن زمان دنبال این تصویر نرفته باشم، مشکل آن نفر همپایِ دیگریست که صفر تا صد دیوانهبازیات را همراهی کند، بدون آنکه به ساعتش نگاه کند و مجبور باشد برای آن چند روز مدام پشت تلفن برای این و آن بهانه بیاورد... و البته بعداً برایت بغض یادگاری نگذارد از آن روزهایِ بیقیدی و خوشیای که مزهاش را فقط به اندازه یک نیمهشب به تو چشاندهاند...

+ تاريخ چهارشنبه ۶ دی ۱۳۹۶ساعت نويسنده من |